پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی مطالعات طب ورزشی 2322-1658 10 23 2018 08 23 The Effect of Combined Training in Stable and Unstable Surfaces on Spatio-Temporal Parameters and Ability of Gait in Patients with Multiple Sclerosis اثر یک دوره تمرینات ترکیبی در سطوح پایدار و ناپایدار بر پارامترهای فضایی- زمانی و توانایی راه‌رفتن در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس 81 100 1148 10.22089/smj.2017.3894.1224 FA پگاه رحمانی دکتری آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشگاه اصفهان وحید ذوالاکتاف دانشیار آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشگاه اصفهان 0000-0002-8451-9701 امیرحسین براتی دانشیار آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی 0000-0002-9952-5557 Journal Article 2017 03 14 The aim of the present study was to investigate the effect of ten-week combined training in stable and unstable surfaces on spatio-temporal parameters of gait in patients with multiple sclerosis. Thirty patients were divided into two exercise groups. spatio-temporal parameters were measured with camera. The timed 25-foot walk test, six-minute walk test and Multiple Sclerosis Walking Scale-12 test were used to assess walking speed and endurance and self-reports of walking ability, respectively. The results showed that there were significant improvements for all outcome measures in both exercise groups. Exercise group in unstable surface showed significantly larger improvement in ability of walking, percentage of single support, reduction of step width and percentage of a gait cycle in double support than exercise group in stable surface. According to research findings, exercise in stable and unstable surfaces resulted in considerable improvements in spatio-temporal parameters and ability of walking in patients with multiple sclerosis. <strong>هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر ده هفته تمرین ترکیبی در سطوح پایدار و ناپایدار ‌بر پارامترهای فضایی-زمانی راه‌رفتن ‌‌بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس بود.‌ 30 بیمار در دو گروه تمرینی قرار گرفتند. برای ارزیابی پارامترهای فضایی- زمانی از دوربین استفاده شد. آزمون‌های 25 فوت راه‌رفتن، شش دقیقه راه‌رفتن و مقیاس 12 آیتمی راه‌رفتن، به‌ترتیب برای ارزیابی سرعت، استقامت و توانایی راه‌رفتن استفاده شدند. نتایج نشان داد که در هر دو گروه تمرینی، افزایش معناداری در تمام پارامترهای اندازه‌گیری‌شده وجود دارد. همچنین، گروه تمرین در سطح ناپایدار، پیشرفت معنادارتری در توانایی راه‌رفتن، درصد حمایت تک‌گانه، کاهش عرض گام و درصد حمایت دوگانه در یک سیکل راه‌رفتن نسبت به گروه تمرین در سطح پایدار دارند. به‌طورکلی، می‌توان گفت تمرین در سطوح پایدار و ناپایدار منجر به بهبود معناداری در پارامترهای فضایی- زمانی و توانایی راه‌رفتن بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس می</strong><strong>‌</strong><strong>شود.</strong> https://smj.ssrc.ac.ir/article_1148_df0aab058ce179e4f7ab135ed4e641a9.pdf