پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی مطالعات طب ورزشی 2322-1658 11 25 2019 04 21 The effect of fatigue caused by consecutive jump- landing on plantar pressure characteristics during stance phase of walking in adolescent volleyball players with and without sprain ankle injury تاثیر خستگی ناشی از پرش و فرود بر شاخص‌های فشار کف پایی در مرحله استقرار راه رفتن نوجوانان والیبالیست با و بدون سابقه آسیب اسپرین مچ پا 207 222 1985 10.22089/smj.2020.7292.1367 FA امین فرزامی دانشجوی دکتری تربیت بدنی و علوم ورزشی- بیومکانیک ورزشی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز، تهران، ایران 0000-0001-7176-8517 حیدر صادقی ستاد تمام، گروه بیومکانیک و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکدة تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، پژوهشکدة علوم حرکتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0001-6563-9882 علی فتاحی استادیار، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز، تهران، ایران 0000-0002-8863-4061 Journal Article 2019 08 10 The purpose of this study was to determine the effect of fatigue caused by jump- landing on plantar pressure characteristics during stance phase of gait. 24 adolescent volleyball players with and without a history of ankle sprain injury participated. Maximum Sole Foot Pressure characteristics during stance phase of gait were collected and analyzed by a Pedo Scan device correlating to Formetric before and after the fatigue protocol. No significant difference seen between plantar pressure characteristics of players without a history of unilateral ankle injury, while there was a significant difference in between players with a history of unilateral ankle injury between average pressure on injured ankle and maximum pressure, step duration and the plantar contact area on non-injured ankle. Due to results, it seems fatigue from consecutive jumping and landing protocol in the group with a history of unilateral ankle injuries can increase risk of lower limb injurie in gait. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر خستگی عملکردی بر متغیرهای فشار کف پایی در مرحلة استقرار راه‌رفتن نوجوانان والیبالیست با و بدون سابقة آسیب اسپرین مچ پا بود. از 24 والیبالست شرکت‌کننده در پژوهش، شاخص­های فشار کف پایی در مرحلة استقرار راه‌رفتن با استفاده از دستگاه پدو اسکن وابسته به فورمتریک، قبل و بعد از خستگی ثبت شد. خستگی، شاخص‌های فشار کف پایی را در افراد بدون سابقة آسیب اسپرین مچ پا در مرحلة استقرار راه‌رفتن تغییر نداد، ولی در افراد با سابقة آسیب اسپرین در مچ یک پا، در میانگین فشار کف پای با سابقة آسیب و در حداکثر فشار، سطح تماس و مدت زمان گام برداری پای بدون آسیب تفاوت معنادار مشاهده شد. به‌نظر می­رسد خستگی ناشی از پرش و فرود در گروه با سابقة آسیب اسپرین مچ یک پا می­تواند در افزایش احتمال خطر آسیب مجدد در اندام تحتانی و پا هنگام راه‌رفتن تأثیر داشته باشد. https://smj.ssrc.ac.ir/article_1985_1f36c15d6a3d18d52e8d493bc8187cb9.pdf