https://smj.ssrc.ac.ir/ مطالعات طب ورزشی fa daily 1 Tue, 21 Apr 2026 00:00:00 +0330 Tue, 21 Apr 2026 00:00:00 +0330 https://smj.ssrc.ac.ir/article_3899.html هدف پژوهش حاضر بررسی اثر ورزش مزمن بر ساختار و عملکرد شریان کاروتید در زنان نخبه بسکتبالیست و والیبالیست به عنوان گروه پرخطر و کم خطر (به ترتیب) بر اساس میزان شیوع مرگ ناگهانی بین رشته های ورزشی مختلف با روشی نوین بود.20 بازیکن نخبه زن والیبالیست،20 بسکتبالیست، و20 غیر ورزشکار با میانگین و انحراف استاندارد سن 4±26 سال، قد 3.5±174 سانتیمتر، وزن 4±68 کیلوگرم و حداقل هشت سال سابقه بازی برای گروه ورزشکار به عنوان آزمودنی در این پژوهش شرکت کردند. قطر شریان کاروتید، ضخامت دیواره، تنش کششی و برشی، سرعت جریان خون، کرنش و اتساع‌پذیری با استفاده از دستگاه اولتراسوند با وضوح بالا و با کمک نرم افزار متلب مورد ارزیابی و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد میانگین قطر شریان کاروتید، ضخامت اینتیما- مدیا، حداکثر سرعت جریان خون در فاز سیستول و حداکثر تنش برشی در گروه بسکتبالیست به‌طور معنی‌داری بیشتر از گروه کنترل بود، اما تفاوت معنی‌داری بین بسکتبالیست‌ها و والیبالیست‌ها و بین گروه والیبالیست و کنترل مشاهده نشد. قد، وزن، فشار خون سیستولیک و دیاستولیک، حداقل تنش برشی، قطر کاروتید در فاز دیاستولیک و سرعت در انتهای فاز دیاستول بین سه گروه تفاوتی نداشت. به نظر می‌رسد افزایش ضخامت دیواره شریان در بسکتبالیست‌ها یک پاسخ سیستمیک به ورزش به منظور کنترل تنش کششی و افزایش قطر شریان برای کنترل تنش برشی یک تاثیر موضعی می‌باشد. سختی شریان کاروتید در گروه بسکتبال کمتر از دو گروه دیگر بود. https://smj.ssrc.ac.ir/article_4423.html هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر هشت هفته تمرینات ترامپولین در آب بر تعادل، قدرت عضلانی، عملکرد راه‌رفتن و حس عمقی سالمندان بود. تعداد 30 نفر به طور تصادفی ساده به دو گروه تجربی (15 نفر) و کنترل (15 نفر) تقسیم شدند. قبل و بعد از هشت هفته تمرین (سه جلسه در هفته)، تعادل ایستا (آزمون دسترسی عملکردی)، تعادل پویا (آزمون برخاستن و رفتن)، قدرت عضلانی (دستگاه ایزوکنتیک و آزمون 30 ثانیه نشست‌وبرخاست)، نسبت قدرت عضلات همسترینگ به چهارسر (دستگاه ایزوکنتیک)، حس عمقی زانو (دستگاه ایزوکنتیک) و عملکرد راه‌رفتن (دستگاه فوت‌اسکن) اندازه‌گیری شد و خطر سقوط از طریق پرسش‌نامه هاپکینز ارزیابی شد. برای تجزیه ‌و تحلیل داده‌ها از آزمون آماری آنالیز واریانس با اندازه‌های مکرر استفاده شد (05/0>P). براساس نتایج، تعادل ایستا (03/0=P) و تعادل پویا (001/0=P) اختلاف معناداری را در پس‌آزمون نسبت به پیش‌آزمون نشان داد. راه‌رفتن در مؤلفه پای راست (01/0=P) و پای چپ (03/0=P) اختلاف معنا‌داری را نشان داد، اما در بقیه فاکتورها اختلاف معنا‌داری مشاهده نشد (05/0<P). حس عمقی (02/0=P)، قدرت عضلانی کلی اندام تحتانی (001/0=P)، قدرت فلکسورهای زانو (001/0=P)، قدرت اکستانسورهای زانو (03/0=P) دارای اختلاف معنا‌دار بود. در نسبت عضلات همسترینگ به چهارسر تفاوت معنا‌داری مشاهده نشد (38/0=P). همچنین خطر سقوط در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل اختلاف معنا‌داری داشت (001/0=P). براساس نتایج، تمرین ترامپولین در آب به بهبود تعادل ایستا و پویا، قدرت عضلانی و کاهش خطر سقوط مردان سالمند کمک می‌کند؛ ازاین‌رو تمرین‌های ترامپولین در آب برای سالمندان توصیه می‌شود. https://smj.ssrc.ac.ir/article_4927.html سنگ‌نوردی، فعالیت ورزشی است که معمولاً در فضای باز روی صخره‌های طبیعی یا داخل سالن روی پایه‌ها و سطوح مصنوعی انجام می‌شود. هدف مطالعه حاضر، بررسی نرخ شیوع، فراوانی و نواحی آناتومیکی انواع آسیب‌های ورزشی در سنگ‌نوردان داخل سالن بود. پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و از نظر گردآوری داده‌ها توصیفی-میدانی و از نوع گذشته‌نگر بود. سنگ‌نوردان داخل سالن شهر تهران جامعه‌ آماری تحقیق را تشکیل دادند. به‌منظور بررسی میزان شیوع و فراوانی آسیب‌ها از پرسش‌نامه‌های رایت و جونز استفاده شد. برای بررسی ارتباط بین عوامل خطر صدمات در سنگ‌نوردی داخل سالن آزمون رگرسیون لجستیک به‌وسیله‌ نرم‌افزار SPSS نسخه 27 در سطح معنا‌داری 05/0P< به کار رفت. حدود 4/84 درصد از پاسخ‌دهندگان دچار آسیب استفاده‌ بیش از حد و 4/69 درصد دچار آسیب تمرین بیش از حد شدند. شایع‌ترین اندام درگیر آسیب انگشتان دست بود. تجزیه و تحلیل داده‌ها نشان داد که سابقه‌ ورزشی، تعداد صعود در سال، درجه سختی مسیر تمرین و میزان تعداد جلسات در هفته، تأثیر مستقیم بر آسیب دیدگی سنگ‌نوردان دارند. فیزیوتراپیست‌ها با 7/34 درصد، منابع اصلی درمان یا مشاوره در سنگ‌نوردان را به خود اختصاص داده‌اند. بسیاری از سنگ‌نوردان دچار آسیب ناشی از استفاده بیش از حد می‌شوند. همچنین افرادی که بیشترین توانایی و تخصص را برای سنگ‌نوردان دارند، بیشتر درمعرض خطر هستند. https://smj.ssrc.ac.ir/article_4985.html هدف این پژوهش، بررسی اثرات حاد استفاده از کفی و تیپینگ بر الگوی هماهنگی سگمنت‌های جلوی پا و عقب پا در مرحله اتکای دویدن در زنان مبتلا به صافی کف پا بود. تعداد ۲۴ دانشجوی دختر (۱۲ نفر با صافی کف پا و ۱۲ نفر سالم) به صورت هدفمند انتخاب شدند. با استفاده از سیستم ثبت حرکات و روش تحلیل فاز نسبی پیوسته (CRP)، داده‌های کینماتیکی در چهار زیرفاز اتکا استخراج و تحلیل شدند. آزمودنی‌های گروه صافی کف پا در سه وضعیت پایه، استفاده از کفی و تیپینگ و گروه سالم در وضعیت پایه ارزیابی شدند. نتایج نشان داد که در شرایط پایه، افراد با صافی کف پا در مقایسه با گروه سالم، الگوی هماهنگی متفاوتی دارند (97/0= η2p، 03/0= Wilks' Lambda، 001/0>P، 82/171=(19و4)F). استفاده از هر دو مداخله موجب نزدیک شدن الگوی هماهنگی به افراد سالم شد، اما تفاوت بین اثربخشی کفی و تیپینگ معنا‌دار نبود (05/0P>). یافته‌ها نشان می‌دهد که هر دو مداخله می‌توانند به‌عنوان راهکارهایی مؤثر برای اصلاح الگوی کوپلینگ سگمنت‌های پا و بهبود عملکرد حرکتی در افراد دارای صافی کف پا در نظر گرفته شوند. https://smj.ssrc.ac.ir/article_4495.html مقدمه: سالمندی با مشکلات عدیده‌ای از جمله اختلال در تعادل همراه است، لذا هدف پژوهش حاضر تعیین اثر هشت هفته تمرین های چند جزئی و تعادلی دایره‌ای بر تعادل، حس عمقی و ترس از افتادن زنان سالمند بود. روش تحقیق: تعداد 30 زن سالمند از مراکز تندرستی انتخاب و بصورت تصادفی تصادفی به دو گروه تمرین تعادلی دایره ای و تمرین چند جزئی تقسیم شدند. تعادل ایستا (ایستادن بر دستگاه اسکن کف پا و آزمون دسترسی عملکردی)، تعادل پویا ( آزمون تعادل وای و زمان برخاستن و حرکت کردن ) ، حس عمقی ( استفاده از دستگاه بایودکس) و ترس از افتادن (پرسشنامه مقیاس بین المللی اثر سقوط) قبل و بعد از هشت هفته تمرین بررسی شد. داده‌ها با استفاده از روش تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های تکراری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت(P<0/05). نتایج: نتایج بهبودی معناداری را برای شاخص تعادل ایستا، تعادل پویا ، حس عمقی پای راست و چپ در زوایای 30 و 60 درجه و نمره ترس از افتادن در زنان سالمند در هر دو گروه تمرین تعادلی دایره ای و تمرین چند جزئی نشان داد (P<0/05)، اما تفاوت معنادار بین دو گروه به جز در آزمون های دسترسی عملکردی و حس عمقی در دیگر فاکتورها بین دو گروه مشاهده نشد (P>0/05). نتیجه‌گیری: از یافته‌های پژوهش حاضر می‌توان نتیجه‌گیری کرد هر دو روش تمرینی تاثیرگذار بوده است و تمرینات چند جزئی نسبت به تمرینات تعادلی دایره‌ای باعث بهبودی تقریبا بیشتری در عملکرد زنان سالمند شد، بنابراین توصیه می‌شود تمرینات چند جزئی در برنامه تمرینی سالمندان گنجانده شود.